تنزيل اركان قولى بر آن « 1 » مراتب انسب و اعلى خواهد بود . چه اول آن تكبير است كه مقارن ركن روحانى واقع شده در وضع قيام و اين وضع چون معلوم شد كه اشارت به حضرت اطلاق است كه حكم وحدت اجمالى و بود غالب « 2 » مىباشد در آن « 3 » برنمود ، جهات مناسبت روشن گردد از چند رو . چه هم در اصول حكمى روشن گشته كه آن حضرت را دو تعيّن هست : يكى آنكه حكم وحدت در او غالب است بر كثرت ، چنانچه متقابلين عين يكديگراند « 4 » و تكبير صورت آن تعيّن واقع گشته ، و ازاين‌رو كلمتين او از روى بينات عين يكديگراند چنانچه ، اين ارقام بدان گويا است : اللّه ( لف ام ام ا - 193 ) اكبر « 5 » ( لف اف 11 - 193 ) . و ديگر آنكه كثرت را در او « 6 » نوع ظهورى شده . چنانچه متقابلين ممتازاند از يكديگر و فاتحه ، صورت آن شده . اين هر دو صورت وجودى قبل از تنزل « 7 » « وجه است ، و بعد از تنزل وجه » ، سه صورت ديگر دارد : يكى عوالم كونى ظهورى است كه نهايت آن عالم شهادت خواهد بود « 8 » « و تشهد اشارت بدان است و آن نهايت مراتب ظهور است . و ديگر مراتب وجودى اظهارى است كه صور حروف و كلمات از آن خواهد بود » و نهايت آن ظهور قرآن جمعى است كه محمد - صلى اللّه عليه و سلم - مظهر آن شده ، و صلوات بدان اشارت است « 9 » و آن نهايت اظهار است . و ديگر مرتبهء شهودى اشعارى است كه كشف معانى و حقايق از آن است ، و نهايت آن هويدا گشتن تمام مراد است كه خاتم الولايه مظهر آن شده و سلام بدان اشارت است و نهايت مراتب اشعارى است .

--> ( 1 ) - ب : بر اين مراتب انسب و اعلى است . ( 2 ) - ب : و بود عالى . ( 3 ) - ب : در اين برمىنمود . ( 4 ) - ب : عين يكديگراند چنانچه اين ارقام . ( 5 ) - اعدادى كه در پهلوى كلمهء تكبير نوشته شده در نسخهء ب نيست . ( 6 ) - ب : دو نوع . ( 7 ) - ب : قبل از تنزل وجه سه صورت ديگر دارد . عبارت بين گيومه از نسخه « ب » ساقط شده است . ( 8 ) - ب : خواهد بود و نهايت آن ظهور قرآن جمعى است . بنابراين نسخه ( ب ) عبارت بين گيومه را ندارد . ( 9 ) - ب : و صلوات اشارت است بدان و آن .